Het recht op arbeid is een fundamenteel recht, ook voor personen met diabetes.
De misvattingen rond de werkbekwaamheid van personen met diabetes moeten bestreden worden. De diabetesverenigingen voeren hiervoor informatiecampagnes. De overheid moet deze initiatieven financieel ondersteunen
Een persoon met diabetes kan met de huidige behandelingsmogelijkheden alle jobs aan, mits hij voldoet aan de specifiek vermelde functievereisten. Bij een aanwerving moet een werkgever de specifieke vereisten van de job beschrijven en het privéleven ( medische gegevens) van de sollicitant eerbiedigen.
De persoon met diabetes moet zijn mogelijkheden en beperkingen correct inschatten en in overleg met de arbeidsgeneesheer en/of behandelende arts beslissen of hij voor de functie geschikt is.
De arbeidsgeneesheer werkt volgens een code van goede praktijk. De behandelende arts streeft zoveel mogelijk naar tewerkstelling.
In het werkmilieu moet de werkgever, in overleg met de arbeidsgeneesheer, de persoon met diabetes faciliteiten verlenen voor persoonlijke medische verzorging in het werkmilieu.
Wanneer een persoon met diabetes complicaties en functionele problemen ontwikkelt moet de werknemer gebruik maken van de bestaande mogelijkheden van de sociale wetgeving voor behoud van tewerkstelling. Een dialoog tussen de sociale partners en de overheid over beter richtlijnen rond reaffectatie van personen met functionele beperkingen is hierbij zeer belangrijk.
De overheid moet in de problematiek van diabetes en tewerkstelling zelf een voorbeeldfunctie innemen.
Het principe van de statutaire aanstellingskeuringen (die niet alleen rekening houden met werkgeschiktheid maar ook met verzekerbaarheid) moet veranderen.
Gewoontereglementen die in strijd zijn met de consensusprincipes moeten aangepast worden.
Er moet voorzien worden in een beroep- en verweermogelijkheid bij vermoeden van discriminatie.
Een antidiscriminatiewet voor personen met chronische aandoeningen is wenselijk.
