Een belangrijk kenmerk van wetenschappelijk onderzoek is dat het aan de hand van systematische waarnemingen en redeneringen beoogt te komen tot uitspraken met een meer algemene geldigheid. Het primaire doel is kennis. In het geval van medisch-wetenschappelijk onderzoek komt die kennis veelal op korte of lange termijn ten goede aan patiënten. Ook wanneer het gaat om wetenschappelijk onderzoek met als vraag of een nieuwe therapie beter is dan de oude, staat niet uitsluitend de gezondheidsverbetering van de individuele deelnemer aan dat onderzoek voor ogen. Het krijgen van antwoord op de vraag of deze therapie bij een bepaalde groep patiënten beter helpt of minder bijwerkingen heeft is het onderliggende doel van het onderzoek. Het onderscheid tussen geneeskundig handelen en wetenschappelijk onderzoek is dus duidelijk.
Bij geneeskundig handelen zijn de handelingen uitsluitend gericht op het welzijn van de individuele patiënt, bij wetenschappelijk onderzoek gaat het om handelingen die niet of niet uitsluitend in het belang zijn van de betrokkene.’
Medisch-wetenschappelijk onderzoek moet dus algemene kennis opleveren die in de regel op enig moment ten goede kan komen aan patiënten, maar niet alleen aan de individuele deelnemer aan het onderzoek. Deze omschrijving richt zich vooral op de afgrenzing met de (eventueel experimentele) behandeling van de individuele patiënt.
er
