DIABETES-TRANSPLANTATIE

Een andere complicatie die kan optreden bij langer bestaande diabetes mellitus is neuropathie; dit is een aandoening van met name de gevoelszenuwen in armen en benen. In een later stadium kunnen ook de zenuwen, die prikkels geleiden van het ruggenmerg naar de spieren, bij het ziekteproces betrokken raken. Deze stoornissen in de zenuwfunctie kan klachten veroorzaken zoals tintelingen, doffe of brandende pijn en spierkrachtverlies in armen en benen.
De klachten treden in eerste instantie op in delen van het lichaam die het verst verwijderd zijn van de hersenen: de voeten en de onderbenen.

In bepaalde gevallen kan ook het onwillekeurige zenuwstelsel bij dit proces betrokken raken. Dit kan zich uiten in het plotseling dalen van de bloeddruk bij het rechtop gaan staan, snelle hartslag in rust en trage stoelgang of juist diarree. Andere uitingen kunnen zijn het onvermogen om de blaas tijdens het plassen goed leeg te krijgen, of impotentie. Gelukkig ontwikkelt niet iedere diabeet neuropathie; men schat dat ongeveer 25% van alle diabeten een vorm van neuropathie heeft.
Het is belangrijk om neuropathie in een vroeg stadium op te sporen, omdat mensen met neuropathie een groter risico hebben op het ontwikkelen van wondjes aan de voeten en omdat er dan wellicht met veranderingen in de behandeling iets aan gedaan kan worden. De opsporing van neuropathie kan in diverse stappen plaatsvinden; allereerst dient iedere persoon met diabetes alert te zijn op symptomen zoals hierboven genoemd. Hierbij moet echter worden opgemerkt dat niet alle pijnklachten bij diabetespatiënten op neuropathie berusten. De behandelend arts kan op grond van bepaalde klachten of bij het jaarlijkse onderzoek een uitgebreid lichamelijk onderzoek doen. Hij of zij zal dan letten op mogelijke uitval van gevoel of vermindering van spierkracht in armen en benen. Een teken van neuropathie kan zijn het verdwijnen van peesreflexen aan de benen.
Ter ondersteuning van de ondersteuning moet het onderzoek soms worden uitgebreid met het zogenaamde neurofysiologisch onderzoek, ook wel "zenuwspieronderzoek" genoemd; men maakt dan gebruik van apparaten om de trillingszin, temperatuurszin of de snelheid waarmee zenuwprikkels geleidt, te meten. Bij mensen met neuropathie kunnen deze metingen afwijkend zijn. Meestal is zo'n onderzoek echter niet nodig, en kan de diabetesspecialist met het zorgvuldig uitvragen van de klachten al een juiste diagnose stellen.

Bij de behandeling van neuropathie zijn een aantal algemene maatregelen van toepassing. Ten eerste is het ook bij neuropathie belangrijk om de bloedsuikerspiegel zo goed mogelijk te regelen. Ook is het aan te bevelen andere risicofactoren voor neuropathie te vermijden, zoals roken, overmatig alcoholgebruik en vitamine B tekort. Dit laatste zal over het algemeen bij het volgen van de normale gezonde Nederlandse voeding niet snel ontstaan, zodat voor het toedienen van vitamine B meestal geen reden is. Als de neuropathieklachten bestaan uit pijn, dan kan men deze symptomatisch bestrijden met pijnstillers zoals paracetamol. Bij ernstige gevallen van pijn kan gebruik gemaakt worden van medicijnen als amitriptyline of carbamazepine. Deze laatste middelen zijn medicamenten, die nogal eens gebruikt worden bij personen met neerslachtigheid of bij epilepsie, maar van hen is aangetoond dat ze in een aantal gevallen ook neuropathieklachten aanzienlijk kunnen verminderen. Deze medicijnen kunnen slechts voorgeschreven worden onder strikt toezicht van de behandelend arts.