DIABETES-TRANSPLANTATIE

Anamnese en lichamelijk onderzoek vormen de klassieke basis van de medische diagnostiek. Toch doen verreweg de meeste wetenschappelijke en technische ontwikkelingen zich voor in de zogenaamde 'aanvullende' diagnostiek. Hiermee bedoelen we het gebruik van diagnostische technieken op een zekere afstand van de patiënt, waarbij materiaal of afbeeldingen afkomstig van die patiënt voorwerp zijn van onderzoek. In laboratoriumdiagnostiek zoals bloedonderzoek kan men deze groei van de 'aanvullende' diagnostiek opmerken door het aantal beschikbare testen van de naoorlogse periode (enkele tientallen) te vergelijken met schattingen van het huidige aantal (ruim duizend).
Bloed kan informatie geven over het wel en wee van een mens en is behulpzaam bij de diagnostiek. Wanneer iemand ziek is, kan dat gepaard gaan met koorts of pijn en, meer specifiek, met veranderingen in de samenstelling van de verschillende vloeistofcompartimenten van het lichaam. De voornaamste vloeistoffen zijn het extracellulaire vocht (buiten de lichaamscellen) met inbegrip van het bloedplasma, en het intracellulaire vocht (binnen de lichaamscellen). Het extracellulaire vocht geeft dankzij verschillende uitwisselingsmechanismen doorgaans een goede afspiegeling van de samenstelling van het intracellulaire vocht.