Toen Christiaan Barnard in 1967 de eerste harttransplantatie uitvoerde, was dat in de hele wereld groot nieuws. Vandaag heeft de transplantatiegeneeskunde het experimentele stadium lang achter zich gelaten. Met de introductie van het afweeronderdrukkende medicijn Cyclosporine begin jaren tachtig gingen de levenskansen van patiënten met een donororgaan er met sprongen op vooruit en begon orgaantransplantatie aan een wereldwijde opmars.

Onder transplantatie verstaat men het losmaken van weefsel uit het oorspronkelijk verband en het inplanten ervan op een andere plaats. Kandidaten voor transplantatie zijn patiënten bij wie één of meerdere organen dusdanig beschadigd zijn dat deze niet meer normaal functioneren. In veel gevallen heeft dit een verminderde levenskwaliteit tot gevolg en bestaat er een verhoogd risico op mortaliteit. Transplantatie heeft tot doel de morbiditeit (ziekte) en de mortaliteit (sterfte) te verminderen door het zieke orgaan te vervangen door een goed functionerend orgaan. Transplantatie is in die zin uniek dat het de medewerking van 2 personen vraagt. De patiënt die het orgaan ontvangt (ontvanger) en de persoon die zijn orgaan afstaat (donor).
 Voor het welslagen van transplantatie is het belangrijk dat er een zo groot mogelijke overeenkomst bestaat tussen donor en ontvanger. Na transplantatie krijgt de patiënt medicatie die de afstoting van het getransplanteerde orgaan verhindert. Deze medicatie moet levenslang worden ingenomen of zolang het transplant functioneel blijft.