DIABETES-TRANSPLANTATIE

LIA VAN TILBORGH STEMDE NA DOOD DOCHTERTJE TOE IN ORGAANDONATIE
'Brief van meisje dat lever kreeg heb ik altijd bij me'

Lia Van Tilborgh maakte het ergste mee dat een ouder kan overkomen. Haar achtjarige dochtertje Kelly overleed na een domme val van de trap. Zij en haar man stemden in met orgaandonatie.
'Kelly moet pal op haar hoofd gevallen zijn. In het plaatselijke ziekenhuis is ze nog urenlang geopereerd, maar tevergeefs. Door de val op haar hoofd was er meteen een grote hoeveelheid vocht in haar hersenen ontstaan. Die druk is haar fataal geworden.
Toen we hoorden dat ze het waarschijnlijk niet zou halen, stortte onze wereld in. We mochten met de hele familie nog bij haar op intensieve zorgen. De volgende dag zijn allerlei tests gebeurd, waaruit bleek dat er geen hersenactiviteit meer was. Toen ons gevraagd werd of haar organen gebruikt mochten worden, moesten we daar niet lang over nadenken. Kelly zou het zelf niet anders gewild hebben. Bovendien was haar dood zo niet helemaal voor niets geweest.
Die nacht zijn ze haar komen halen en tegen half twaalf 's middags werd ze teruggebracht naar dezelfde kamer. Zo konden we nog rustig afscheid nemen. Achteraf ben ik daar heel blij om. Want het moet verschrikkelijk zijn als je kind nadien rechtstreeks naar het mortuarium wordt gebracht. Het klinkt misschien gek, maar ik heb haar kleedje nog omhooggetrokken om met eigen ogen te kunnen vaststellen dat de wonden mooi gehecht waren. Ik ben nog altijd blij dat ik dat gedaan heb.
We hebben die dag contact gehad met Walter Van Donink, de transplantatiecoördinator van het UZA. Later hebben we hem opnieuw opgebeld om te vragen wat er met Kelly's organen gebeurd was. Zes weken na haar overlijden kregen we een bedankbrief van het ziekenhuis. Daarin stond dat Kelly's hart, longen, lever en nieren als donororganen gebruikt waren. Op een na waren alle ontvangers heel jonge kinderen uit Duitsland en Oostenrijk. Sindsdien heb ik nog regelmatig geïnformeerd hoe het met die kinderen gaat. De transplantatiecoördinator trekt dat dan na bij de ziekenhuizen in kwestie.
Het meisje dat de lever gekregen heeft, op het moment van de transplantatie drie, heeft me later een brief geschreven. Die heb ik altijd bij me in mijn handtas. Dat zo'n kind haar leven dankt aan de lever van onze dochter, doet mij heel veel.
Intussen hebben mijn man en ik een vereniging opgericht voor nabestaanden van donoren. Ik ben al vaak uitgenodigd om over het onderwerp te komen praten. Als er meer over orgaandonatie gesproken zou worden, zouden er minder weigeringen zijn.'