DIABETES-TRANSPLANTATIE

De volgende geneesmiddelen zijn de immunosuppresiva die momenteel het meest worden toegepast /
- Ciclosporine A (SANDIMMUN NEORAL®)
- Mycofenolaat-Mofetil (CELLCEPT®)
- Tacrlimus (FK506) = PROGRAF®
- Azathioprine (IMURAN®)
- Methylprednisolone ( Medrol®)

DOEL
Het doel van de immunosuppressie is het behandelen of het voorkomen van afstotingsverschijnselen. De behandeling is levenslang.

Acute afstoting
Vooral gedurende de eerste drie maanden na transplantatie kunnen zich episodes van afstoting voordoen, zelfs indien de behandeling met immunosuppressiva goed werd gevolgd (medicatie om de afstoting van het getransplanteerde orgaan te verhinderen). Afstoting heeft een invloed op het functioneren van de nier: het creatininegehalte neemt toe, het urinevolume neemt af, er kan koorts optreden. (Een toename van het creatinine in het bloed wijst op een verminderde nierfunctie). Een nierbiopsie zal de diagnose bevestigen. Deze periodes van afstoting kunnen medisch zeer goed behandeld worden.
Na de eerste drie maanden neemt de kans op afstotingsverschijnselen af. Nochtans kunnen ze nog voorkomen indien de behandeling met immunosuppressiva onvoldoende wordt opgevolgd.

Chronische afstoting
In het geval van chronische afstoting treedt een progressieve vernietiging van de ontvangen nier op. De nier stopt langzaam maar zeker met functioneren. Een mislukte transplantatie, vastgesteld na het eerste jaar volgend op de ingreep, wordt hoofdzakelijk toegeschreven aan chronische afstoting. Er is geen specifieke behandeling voorhanden. Zeer vaak blijft de nierwerking voldoende en kan de patiënt nog lang een normaal leven leiden.